Jong geleerd is oud gedaan!

Mijn naam is Dagmar Gehlen. Ik ben moeder van twee heerlijke kinderen. Mijn man steunt mijn passie, maar is zelf niet actief in deze sport.

Bijna mijn hele leven ben ik al met paarden bezig. Het begon met ritjes op de pony's van een plaatselijke boer. Als snel stond er een pony Don Juan op een stal bij ons in de buurt, die ik samen met mijn broers en zus deelde. Don Juan was een stoere, frisse Welsch Cop pony met een sterke eigen wil. Hij was een wande-lende leerschool voor mij. Na heel wat gestoei en te ruige ritjes meldde mijn moeder me aan bij de plaatselijke ponyclub. 

Van daaruit ging het heel snel. Ik kreeg hem onder controle en we bleken samen talent te hebben voor de cross. Met hem heb ik vanaf mijn 13e succesvol samen-gestelde wedstrijden gereden. 

 

Daarna heb ik de overstap gemaakt naar het paard van mijn moeder, de merrie Mistral. Mistral was een Engels volbloed Royale Issue x Gelder. Dus weer een heethoofd, maar dit keer ook nog eens fors en sterk. Extra handicap was haar traumatisch verleden. Daarmee leren omgaan was een hele uitdaging en niet zonder risico's. Met haar heb ik tot 1.30 meter parcours gereden. Ook heeft zij ons vier mooie veulens geschonken, die ik samen met mijn zus heb ingereden, waarna zij werden verkocht. In de tijd dat mijn moeder serieus aan de weg    timmerde in de fokkerij kwam in Maastricht een eigen stal met piste en weide-grond.

 

In 2001 kwam Ushi in mijn leven.  Een echte springgefokte merrie van Numero Uno x Voltaire x Nimmerdor. Ik wilde graag verder komen in de springsport. Ondanks, dat Ushi de merrie test in Deurne succesvol doorliep en alle predicaten bij elkaar kreeg (tot en met de Elite status), had Ushi een andere carrière in gedachte. Zo kwamen wij in de dressuursport terecht. 

Zij heeft mij geleerd volledig om te denken en doelen bij te stellen. Door haar ontdekte ik, dat dressuur meer is dan een fijne warming-up en figuren door de bak rijden. In de periode B t/m Z1schonk zij ons ook nog 5 bloedmooie sportveulens. Momenteel starten wij in het ZZ-licht. 

 

Door de jaren heen waren er diverse anderen paarden, die ik meegereden en getraind heb. Ieder paard was een leerschool apart. Ongeacht afkomst, talent of karakter was het elke keer weer een uitdaging om ook deze paarden zo optimaal mogelijk te laten lopen. Ik vind het nog steeds een leuke uitdaging om bij ieder paard dat ik train, de juiste trainmethode te vinden. Het moment dat zo'n paard zich aan jou overgeeft en er een fijne samenwerking ontstaat, blijft een kick. 

 

Ook het grootbrengen en beleren van de veulens was een leerproces voor mij. Het opbouwen van een dusdanige vertrouwensband met hun, zodat zij het hele proces, van onbeleerd veulen naar rij- sportpaard, niet als eng ervaren, loopt als een rode draad door hun training. Van gehoorzaamheidstrainingen, naar longeerwerk en dan vervolgens kennis laten maken met de ruiter op de rug.  Plezier hebben in wat zij doen, met ontspanning inspannend werk leveren.

 

Toen er steeds meer aan mij gevraagd werd of ik lessen wilde gaan geven, heb ik mijn allround diploma bij Ohrun gehaald en ben ik mij volledig op het paarden-vak gaan richten. Tussentijds heb ik ook nog het diploma voor parcoursbouwer behaald. Daarnaast heb ik clinics gevolgd in grondwerk en bitloos rijden. Door mijn carrière heen ben ik altijd blijven bijscholen. Ook in dit vak en deze sport ben je nooit uitgeleerd.

 

Naast werken bij de manege's had ik een hele groep privé lesklanten van fanatieke recreanten tot wedstrijdruiters. Deze variatie in ruiters en mijn brede achtergrond maken, dat er hele eigen lesstijl bij mij ontstond. Alles toepassen, zoals ik denk, dat het nodig is om van paard en ruiter een echt team te maken.

 

Ik geloof niet in 'gewoon' lesgeven. Ik kijk naar het hele plaatje. Adviseer en begeleid, waar dat nodig is. Dat is mijn passie en die draag ik graag uit. Zo ontstond Paard- en Ruitercoaching.

Hun met plezier zien groeien en samenwerken is mijn doel. Daarvan krijg ik positieve energie, die mij weer aanzet tot nog meer nieuwe ideeën om ruiters meer kennis te verschaffen. Zo ontstonden de clinics en de diverse lesstijlmogelijkheden. Daarnaast vind ik het jureren en concours begeleiding een extra ondersteuning/leerproces voor ruiter en paard.

 

Ik hoop met deze website nog meer ruiters te prikkelen om buiten het rijden ook naar de anderen mogelijkheden te kijken. Mogelijkheden om een nog betere band met je paard te krijgen, je paard niet eenzijdig te trainen, maar nog beter te begrijpen, wat er in je paard omgaat, waardoor je meer plezier uit je hobby kunt halen. Die dan wellicht weer uitgroeit tot een echte sportcarrière.